Meer info over Klavarskribo

Klavarskribo  in de loop der jaren

Klavarskribo werd in 1931 geïntroduceerd door Cornelis Pot (1885-1977),  de uitvinder van de Klavarskribo-notatie. Volgens eigen zeggen, begreep hij tijdens de pianolessen die hij als dertien-, veertienjarige kreeg maar niet, waarom één toon op verschillende manieren op de balk werd weergegeven en omgekeerd waarom één teken op de balk op verschillende toetsen gespefeld moest worden. Hij is dan ook met pianospelen gestopt, zodra hij voldoende smoezen kon verzinnen om dat te doen, bijvoorbeeld omdat hij moest studeren voor school! Op wat latere leeftijd is hij viool en cello gaan spelen.

Cornelis Pot kwam uit een niet onbemiddelde familie van scheepsbouwers, zowel van vaders als moeders kant en werd directeur, zowel leidinggevend als technisch, van Smit Slikkerveer, een fabriek van zware dynamo's en motoren. Hij behield echter levenslang een grote passie voor muziek en wilde ook graag anderen de kans geven om van muziek te genieten, door zelf te spelen en te zingen.

Hij bestudeerde diverse alternatieve muziekschriften en ontwikkelde zo zijn idee voor wat hij later "Klavarskribo" zou gaan noemen. Nadat, door de uitvinding van het zink-etsprocédé, de mogelijkheid ontstond om op eenvoudige wijze tekeningen en dus ook muziekschrift in druk te kunnen reproduceren, richtte hij het 'Instituut Klavarskribo' op.

Cornelis Pot dacht, dat de muziekwereld had zitten wachten op zijn uitvinding. De teleurstelling was groot, toen bleek dat dat niet echt het geval was. Met uitzondering van een klein aantal was er van de kant van muziekdocenten geen enkele belangstelling. Het tegendeel was eerder het geval. Men voelde zich bedreigd en werkte de verspreiding tegen. Dat schoot Pot in het verkeerde keelgat en hij begon Klavarskribo te propageren door schriftelijke lessen uit te geven. Dat kon hij doen, omdat hij daarvoor voldoende privé-middelen had. Dat 'schriftelijke les gedoe' en de reclame met kreten als 'U speelt klassieke melodieën in drie maanden...' was voor muziekdocenten een reden te meer om de Klavarskribo-notatie af te wijzen. 

In de dertiger jaren groeide het aantal Klavarskribospelers echter sprongsgewijs en ook het aantal muziekuitgaven van het 'Instituut Klavarskribo' steeg met sprongen. In de oorlogsjaren kwam alles op een lager pitje te staan. De bezetter verbood op een bepaald moment zelfs de verkoop van Klavarskribo. Maar Pot zou Pot niet zijn als hij er niet wat op had gevonden: je kon Klavarskribo-muziek 'ruilen'!

Na de oorlog werd weer met nieuw elan gestart. In de eerste jaren was de groei weer geweldig en breidde het Instituut zich uit tot er zo'n vijftig mensen werkten. Ook het buitenland werd bewerkt en er verschenen cursussen in het Engels, Frans en Duits. De tijden waren echter veranderd, de televisie deed zijn intrede, er werd niet meer zoveel thuis gemusiceerd.

Pot had niet in de gaten, dat de personele verhoudingen aan het veranderen waren: er werd inspraak en medezeggenschap verlangd en dat was iets waar hij niet mee overweg kon. Veel medewerkers verdwenen en werden niet vervangen. Hierdoor werd er na 1970 ook bijna niet meer voor Klavar geadverteerd, wat de indruk wekte dat Klavar niet meer bestond.

Na het overlijden van Pot werd zijn werk voortgezet in de stichting Klavarskribo te Slikkerveer. De hoofdtaak is het uitgeven van Klavarskribo-muziek en bijdragen aan promotionele activiteiten van o.a. de KVN.

KVN en de Stichting staan in alle opzichten zelfstandig en los van elkaar. Uiteraard is er een goede samenwerking waar mogelijk!

Online trainingen!